Waarom we het doen: Soms lijkt vleien normaal. Als ouders doen we het immers constant en het is in ieder geval positiever dan dreigen of omkopen.
We denken dat spelenderwijze eten frustratie weghoudt, waardoor we ons kind uiteindelijk misschien kunnen laten eten. Met betrekking tot eten blijft vleien echter een manipulatief middel, hoe aardig we ook zijn, en het voorkomt nog steeds dat een kind zijn eigen eetgewoontes leert beheersen.
Waarom het niet werkt: Vleierijen werken net als dreigementen en steekpenningen soms, in de zin dat het kind bereid is voor zijn ouders iets te proberen of simpelweg in het spel opgaat.
Zoals Sam, die de rol speelt, die voor hem weggelegd is. Net als bij de andere gevallen zullen veel ouders tijdelijk opgelucht zijn aangezien ze iets bij het kind naar binnen hebben gekregen, maar is dit echt de oplossing met betrekking tot een gezond eetpatroon?
